داوری اخلاقی

چند سال پیش یه جمله از کارل پوپر خوندم که تاثیر خیلی زیادی روی باورهام گذاشت:

"فقط کسی که بخواهد به بدگوئی و شایعه پراکنی بپردازد، به داوری در مورد مردم یا اعمالشان علاقه دارد."

دقت کردین چقدر داوری اخلاقی می کنیم؟ چند بار در روز نتیجه می گیریم فلانی آدم خوب یا بدی است؟ خوب، با این جمله همش پوچ و بی معنی میشه. فکر می کنم فهمش زیاد آسون نباشه. من یکی چند ساله که بهش فکر می کنم و دارم سعی می کنم هضمش کنم.
یکمی بیشتر دقت کنید، داوری اخلاقی کاری بی معنی است. آدما رو نمیشه به خوب و بد تقسیم کرد. فقط وقتی می تونیم ادعا کنیم این جمله رو کامل فهمیدیم که به جای عبارت "فلانی آدم خوبی نیست"، عبارت "من بر اساس ارزش های ذهنی خودم فلانی رو نمی پسندم" قرار بگیرد.