به لقاءالله پیوستن یا به درک واصل شدن

1- امروز یکی از دوستام تعریف می کرد که در جریان زلزله رودبار، عربستان سعودی ده هزار ساک مخصوص به ایران کمک کرد که داخل هرکدوم لوازم مورد نیاز یک انسان برای یک ماه زندگی به طرز زیبایی جا سازی شده بود. از بالشتک و پتو و حوله گرفته تا مواد شوینده و دارو و کنسرو. می گفت بعد از شش ماه وقتی از بازار تهران رد می شدم دیدم جلوی یه حجره کلی از این ساک ها رو روی هم چیدن و می فروشن دونه ای 3500 تومان.

2- دوست دارم بدونم اگه پولهایی که تو این دو دهه خرج فلسطین و لبنان و بوسنی شده، خرج آمادگی مردم و سازمانها برای زلزله می شد، چند نفر از هزاران نفری که زیر آوار جون دادن زنده می موندن!

3- راستی حزب الله لبنان و سازمان های اسلامی فلسطین چند نفر برای کمک به ایران فرستادند؟ از بوسنی چند نفر اومدن کمک؟ شیعیان عراق چقدر به داد ما رسیدن؟ کشور های برادر سوریه و لیبی چطور؟
یه مقایسه بکنیم با کمک هایی که استکبار جهانی و غربی های جنایتکار کردن. صد رحمت به معرفت استکبار و جهوانخواران و جنایتکاران. کدومشون تو بنی آدم بودن بیشتر اعضای یکدیگرند؟

4- مصیبت بزرگ تر اینکه از اسرائیل هم پیشنهاد کمک شده و خدایان ما به تیریش قبا شون بر خورده و رد کردن. حتما پشت سرش کنار انگشت شست-شونو گاز گرفتن و گفتن استغفرالله! اگه تو اسرائیل این اتفاق میافتاد ما پیشنهاد کمک می کردیم؟
این جمله رو یه شب تو اخبار تلویزیون لاریجانی شنیدم و همیشه تو گوشمه: "بعد از ظهر امروز یک نوجوان فلسطینی، طی عملیاتی شهادت طلبانه به لقاء الله پیوست و چهار اسرائیلی را به درک واصل کرد".
حالا اونی که اگه بمیره به درک واصل شده، تو یه همچین موقعیتی کینه ها و ایدئولوژی هاشو کنار میزاره و به عنوان یک انسان پیشنهاد کمک می کنه. اما اونی که مردنش برابر با رسیدن به لقاءالله، اصلا به خودش زحمت نمیده یه پیام تسلیت بفرسته!

ببخشید دو سه روزه سیاه می نویسم. چه کنم؟ دلم از سنگ که نیست! گریه در خلوت دل ننگ که نیست!