بازم سلام

به نظر می رسه دوباره فارغ شدم. حالا نتیجه چی باشه در روزهای آینده مشخص میشه! پسره؟ دختره؟ سالم یا ناقص؟ تنها چیزی که میشه حدث زد اینه که احتمالا طبق معمول عقلش پاره سنگ بر میداره.
تا یادم نرفته یه معذرت خواهی گنده به خاطر بی خبر رفتن بدهکارم و یه تشکر گنده تر به همه اونایی که سر می زنن و همیشه محبت دارن.
تو این مدت غیبت کبری کلی بالا و پائین روحی و اتفاق و خاطره و کوفت و زهر مار داشتم که یواش یواش باید بریزمشون تو این صندوقچه شیشه ای. اما الان، یه کتاب جلومه که خط به خطش مثل عرق ارمنی خوش به حالم می کنه. آقای حسین بشیریه به فارسی ترجمه کرده و به نظرم دقت کافی رو به کار برده، ولی خوب، فکر می کنم ترجمه های عزت الله فولادوند یه چیز دیگه-س. حسین بشیریه قبل از هر چیز نوشته:
وای به حال زندگان،
وای به حال مردگان،
خوشا به حال آن کس که نه زنده شد و نه مرد.

منو حسابی یاد شعر خیام میندازه:
گر آمدنم به خود بدی نامدمی
ور نیز شدن به من بدی، کی شدمی
به زان نبدی که اندر این دیر خراب
نه آمدمی، نه شدمی، نه بدمی

اما خود کتاب، دو قسمت شو براتون می نویسم، قضاوت کنین و اگه خواستین پیداش کنین و مثل آدامس خروسی خوب بجوئینش.

کسانی که آموزش خود را نه از طریق تأمل و تفکر، بلکه {تنها} از کتاب به دست می آورند، به همان میزان از سطح مردم نادان پائین ترند که مردم برخوردار از علم راستین از آنها بالا ترند... زیرا میان علم راستین و عقاید نادرست، جهالت حد وسط است.

اراده انسان تبهکار متأثر از نفع ظاهری عملی است که انجام می دهد نه از نفس اندیشه عدالت خواهی. آنچه به اعمال آدمیان چاشنی عدالت می بخشد بلند طبعی و بزرگ منشی و شجاعت است (که به ندرت یافت می شود) و به واسطه آن آدمی از اینکه به خاطر شادی و خرسندی زندگی خویش به فریب و نقض عهد تن در دهد ننگ دارد.

اسم کتاب هست لویاتان، نویسنده توماس هابز، ترجمه حسین بشیریه، نشر نی

البته خوندنش حوصله خاصی می خواد.

بازم سلام!