اتاقک

طبق معمول رو بروی در، به دیوار تکیه داده بودم و چشمم خیره به دستگیره در مونده بود. روزای اول که وارد اتاقک شده بودم همه چی سفید به نظر می رسید. در، دیوارا، سقف و حتی سنگ فرش زیر پاهام. غیر از این چند چیز که کارشون تعیین کردن محدوده اتاقکه چیز دیگه ای اینجا وجود نداره، چند روزیه که به این موضوع پی بردم. تازه فهمیدم که اون بادکنک های رنگی که روزای اول باهاشون بازی می کردم، اون کتابای تاریخ و جغرافی که از روی بی حوصلگی می جوییدم و نشخوارشون می کردم، کامپیوتری که گوشه اتاقک گذاشته بودم و روزا باهاش نقشه گنج طراحی می کردم و خلاصه همه اون چیزایی که از روز اول مشغولم می کرده زائیده ذهن خودم بوده.
چند وقتی گذشت تا متوجه شدم در و دیوار همشون سفید نیستن. دیواری که بهش تکیه دادم در اصل مشکی بود و دیوار روبرو بادری که رو سینه خودش داشت سفید رنگ بودن. یواش یواش فهمیدم دو تا دیوار دیگه هر روز تغییر رنگ میدن، یه روز راستی قرمزه و چپیه بنفش، فرداش هر دو تا آبی و پس فرداش یکی بنفش و یکی خاکستری. اما این موضوع بر می گرده به چند وقت پیشا. الان دیگه چشمام جور دیگه می بینن، دیواری که بهش تکیه میدم یه ترکیبی از آبی و خاکستری و نارنجیه. دیوار روبرو یه چیزی تو مایه های سفید و مشکی و نقره ای و دری که (دوباره تکرار می کنم) روی سینش قرار داره بی رنگه. زمان زیادی طول کشید تا بی رنگ بودن درو متوجه بشم. از اونجا که پشت در هیچی وجود نداره، حتی دیوار و سقف محدود کننده، برداشتت از اشیاء پشت در تعیین می کنه که در به چه رنگی دیده بشه. این راز بزرگ رو از میون جیر جیر های زنجره ای که شبا تا صبح کنار گوشم لالایی می خوند فهمیدم. بعدن شاید بفهمم زنجره و جیرجیرش هم پرداخته ذهن خودم بوده.

اما هنوز یه راز بزرگ دیگه مونده، دستگیره در کی می چرخه!