فردوس دمی ز وقت آسوده ماست

یک ساعت مونده به ظهر، گرمای چهل درجه، ترافیک بی موقع و هزار کار عقب مونده که دائم به مغزت پتک می کوبن و تشنه ساعت ها و دقیقه هایی هستن که برات عزیزن. و البته بی حوصلگی و لِرد ته نشین شده افسردگیِ ماه های پیش و هزار و یک کوفت و زهر مار دیگه ...
پشت چراغ قرمز بی هیچ دلیلی نوار کاستی رو که یادت رفته قراره صدای کی از توش در بیاد هل میدی تو پخش کننده... پنج ثانیه سکوت..... صدای شاملو:

یله بر نازکای چمن
رها شده باشی
پا در خنکای شوخ چشمه ئی،
و زنجره
زنجیره بلورین صدایش را ببافد.

در تجرد شب
واپسین وحشت جانت
نا آگاهی از سرنوشت ستاره باشد
غم سنگینت
تلخی ساقه علفی که به دندان می فشری.

همچون حبابی نا پایدار
تصویر کامل گنبد آسمان باشی
و روئینه
به جادوئی که اسفندیار.

مسیر سوزان شهابی
خط رحیل به چشمت زند،
و در ایمن تر کنج گمانت
به خیال سست یکی تلنگر
آبگینه عمرت
خاموش
در هم شکند.

چشمانت را باز می کنی. لبخندی که شاید ماهها آرزویش را داشتی بر لبت می نشیند. از اینکه صدای بوق ماشین های پشتی را اصلا نشنیده ای لبخندت پررنگ تر می شود، اتفاقی که در هر حالتی دیگر می توانست عرق شرم بر پیشانیت بنشاند...

و تمنای فریادی بلند از ته دل:

"من بهشتم را کشف کرده ام. اینجاست، همینجا. وسط دشت خودم."