صندوقچه

یه صندوقچه دارم، اندازش نمی دونم چقدره. شاید اندازه یه قوطی کبریت، یه کمد یک متر در دو متر و شایدم اندازه کل این اتاق. حالا بعدا میگم چرا اندازش معلوم نیست.
اما محتویات این صندوقچه، اینم توضیح دادنش زیاد آسون نیست ولی خوب سعی-ام رو می کنم. فکر کنم براتون پیش اومده باشه که گاهی وقتا یه نفر رو برای اولین بار ببینین، ولی تو همون نگاه های اول یه حس عمیق آشنایی بهتون دست بده. حوصله دارین یه مثال بزنم؟ نه! خوب شایدم حق با شماست. بیشتر اونایی که میان و وبلاگ می خونن دنبال این هستن که نوشته زودی تموم شه و برن سر قسمت نظرها و یه جمله ای بنویسن و خلاصه ... بگذریم، یه وقت به دل نگیرین!
مثالم رو می نویسم برای اونا که حوصله دارن و بقیه می تونن یه راست برن سر نظرها ...
یه شب تو یه مهمونی بودم و حسابی نسبت به آدمای اونجا احساس غریبی می کردم، وجه مشترک زیادی باهاشون نداشتم و بیشتر برای خالی نبودن عریضه می نشستم کنارشون و باهاشون گپ می زدم. تنها چیزی که بیشتر از دیگران باهاش احساس نزدیکی می کردم بطری شراب بود. بعد از یکی دو ساعت که دیگه داشت حوصلم سر می رفت یه مهمون جدید رسید. صاحب خونه به من معرفی کردش و هنوز نمی دونم تو نگاه اول چی دیدم، طرز نگاهش یا تن صداش و یا ظاهر صورتش، و حس می کردم برای اون هم برخورد با من مسئله جالبیه. همین که گرم صحبت شدیم انگار ده سالی بود که همدیگرو می شناختیم. خلاصه براتون بگم که از اون لحظه تا وقتی که همه مهمونا رفتن دو تایی دور تر از بقیه نشسته بودیم و به هم شراب تعارف می کردیم و گپ می زدیم. اون از نیما و سهراب و حافظ می خوند و منم طبق معمول از شاملو و خیام. 2-3 ساعتی انگاری هیچکس و هیچ چیز دور و بر ما نبود. با چیزایی که تعریف می کرد عجیب احساس نزدیکی می کردم. مثلا سال اول دانشگاه شریف رشته مهندسی رو ول کرده بود و دوباره کنکور داده بود برای رشته هنر و تو دانشگاه تهران مشغول رشته موسیقی بود.
سرتونو درد نیارم، روز اولی که خونشون بودم و صدای تارشو شنیدم هوش از سرم پرید و خلاصه الان یکی از عزیز ترین آدما تو زندگی منه. حالا فرقی نمی کنه سالی یه بار صداشو بشنوم یا صد بار.
بریم سر صندوقچه، اگه فرض کنیم صندوقچه اندازه یه قوطی کبریت باشه اینجور افراد رو میگیرم فشارشون میدم و اندازه چوب کبریت می کنمشون و میاندازمشون تو صندوقچه خودم. انوقت یه همچین شبایی که هوس می کنم تنها باشم، با نور خیلی کم و بوی عود و یکمی آب شنگولی، در صندوقچه رو باز می کنم و دلم برای همه چوب کبریتا تنگ میشه. هوس می کنم زنگ بزنم و صداشونو بشنوم ولی ممکن نیست. اگه بخوام با همشون تماس بگیرم دیگه آخر ماه پول بنزین زدن هم ندارم.

ولی خوب از اینجا فریاد می زنم که خیلی دوستشون دارم، چه تو تهران باشن، چه گرگان، چه دبی، چه نروژ، چه مشهد، چه استرالیا و چه هلند و چه هر جای دیگه ...

خب، من برم تا قوطی آب جو یخ نزده از تو فریزر ورش دارم. به سلامتی همتون چه اونا که حوصله کردن . چه اونا که نکردن و چه اونا که اصلا این نوشته بی سر و ته رو نخوندن ...