شعارشو من میدم، دردشو کی میکشه؟

یه جا می خوندم که چشم انسان بین رنگ های سفید و مشکی حدود سیصد رنگ طوسی مختلف رو می تونه تشخیص بده. همینطور تو بعضی فرهنگ ها عدد 1000 با عدد 1001 تفاوت مشخصی داره ولی تو یه فرهنگ دیگه اصطلاحن میگن بابا! "آب که از سر گذشت، چه یک وجب چه صد وجب!"

یه گله بکنم از خودم؟

من نوعی اینور آب تو آرامش نشستم و دغدغه کشورم رو دارم. از اینکه می شنوم یه بسیجی تو گوش یه جوون هموطنم میزنه خیلی دلم میگیره و حتی فرض کنیم بغض گلومو میگیره! خب! ولی باید سعی کنم درک کنم سیلی که فیزیکی به صورت اون جوون خورده قابل مقایسه با درد من نیست.
حالا من می خوام بشینم اینجا و برای اینکه دوستام و دور و بری هام برام هورا بکشن و بگن بابا این چقدر مبارزه و چقدر وطن پرسته و ... شعار بدم و دعوت کنم که آی ملت رأی ندین. کار خیلی آسونیه قبول دارین؟
فقط یه لحظه فکر کنیم، سیلی فیزیکی رو قراره کیا بخورن؟ جنگ با آمریکا رو قراره کیا جلو توپ و تانک برن؟ انفرادی و شکنجه رو قراره کیا تحمل کنن و هیچکس هم خبردار نشه؟ سنگسار و شلاقش مال کیاس؟ کی قراره هر روز از کنار میدونی رد بشه که تا دیروز توش گل و فواره میدیده و امروز سنگ قبر شهید؟ کدوم دخترکا باید مانتوی تنگ و رنگی که تازه چند ساله اجازه پوشیدنشو پیدا کردن دوباره با مانتو سیاه و گل و گشاد عوض کنن؟

حرفم سر این نیست که رأی بدم یا ندم. حرفم سر اینه که از روی شکم سیری و بی مبالاتی شعار ندم. همین و بس.