دارد از توی صندوق چماق بيرون می‌آيد

نامه به روز:

يکی از دانشجويان دانشگاه آزاد يکی از شهرهای گيلان[ نام وی محفوظ است] در نامه ای با عنوان با اشگ نوشتم واقعه را چنين شرح داده است:

سه چهار روزست که به دانشگاه نمی توان رفت. وحشی شده‌اند. عکس خاتمی را پاره کردند. مراسم سالگرد دکتر شريعتی را به هم زدند. عينک آفتابی يکی از دخترها را گرفتند و شکستند. حرفشان هم اين است که برو شکايت کن. اين ها که زير عنوان بسيج دفتر تعطيل شده لعنتی شان را دوباره گشوده‌اند. همان تيمی هستند که در ستاد احمدی نژاد فعاليت دارند و تمام دانشگاه‌ها را پرکرده اند از عکس های وی. اما در مقابل نه عکسی از دکتر معين هست که در دور اول هم نبود و کار به زد و خورد کشيد و حالا نه عکسی از هاشمی رفسنجانی است. از سوی ديگر گوشه‌ها کمين می کنند و با تمسخر کاری می کنند که درگيری درست شود. دارم با اشگ می نویسم داريم تمام آن چه را در هشت سال گذشته به دست آورده ايم از دست می دهيم. من از روزی که وارد دانشگاه شدم با محيط شادی روبرو بودم اما در اين دو روزه دلم نمی خواهد به دانشگاه بروم. به چه کسی بايد گفت دارد از توی صندوق چماق بيرون می‌آيد.

پ.ن: حضراتی که مثل من بیرون از ایران در امنیت نشسته اید، من روزی همه اینها را با پوست و گوشت خود حس کرده ام. زخمی که سیلی یک بسیجی شانزده ساله بر روح انسان می گذارد به راحتی پاک شدنی نیست. متاسفانه گمان می کنم اگر قرار بود این سیلی بر صورت فرزندتان بنشیند، به خاطر همان یک سیلی بسیاری از شما دم از تحریم نمی زدید. صحبت از هزاران سیلی و هزاران شلاق و هزاران توهین و هزاران لجن مال کردن شخصیت انسانی است. اگر نگوئیم میلیون ها ...