ولی عادت می کنیم. به هر حال عادت می کنیم چون آدمیم.
و نیستیم اون موجود خیالی غیر واقعی که عادت نمی کنه. شاید بتونیم خوب ادا شو در بیاریم ولی نیستیم. حالا میگی واقعیت تلخه؟
من میگم شیرینه، چون دلم می خواد شیرین ببینمش.
at September 23, 2005 2:27 AMدرود بر تو کامیار جان
من خیلی راحت میتونم ای را باور کنم چون یه جورایی سر خودم هم آمده.
((اگه يکی رو خيلی دوست داری ولش کن اگه قسمت بود بر ميگرده اگه هم برنگشت از اولش ماله تو نبوده!!!))شکسپير.
شاید همین که ما این حرف رو باور نداریم اینجوریمون میکنه!!!!!!
عین این ضربالمثل را آلمانی ها هم دارند:
از دل برود هرآنکه از دیده برفت.
فدای تو.
بدرود.
(به روزم)
at September 23, 2005 4:05 AMعادت می کنیم کامیار نازنین
عادت می کنیم
at September 23, 2005 1:34 PMمثل اینکه اینجا کسی عادت نداره اسم نویسنده رو بخونه. آخه قربون شکلتون کی میاد این همه ناز منو بکشه؟
at September 23, 2005 3:11 PMبه نخوندن اسم نويسنده هم عادت خواهيم کرد عزیز.
at September 23, 2005 10:14 PMآقا بد مخالفم .بعضی هارو یک روز میبینی اما یه عمر یادت میمونه.بعضی ها هم یه عمر باهات زندگی می کنن امابه دلت راه پیدانمیکنن.
خیلی ارادت داریم.
at September 24, 2005 12:29 AMسلام
خيلي وقته كه مطلب درست و حسابي ننوشته ام
رجوع مي كنم به اعماق دلم
اونجا كه آدم با خودش خالصه بكر بكر
اونجا كه از خودش خجالت نمي كشه
مي بينم يه جورايي خيلي عميق همه چي نسبي بسبه
هر چقدر تلاش مي كنم يه مطلقي رو براش پيدا كنم چيزي پيدا نمي كنم
وقتي به دلم هم رجوع مي كنم مي بينم ذاتا نسبي زندگي كردم
چيز قشنگي است عاشق شدن
همه اش از سر اتفاق
اتفاق اول به مهموني دوستم دعوت شدم
اتفاق دوم موزيكي كه من دوست دارم
اتفاق سوم شرابي كه من ازش لذت مي برم
اتفاق چهارم همون روز به خاطر كار م تشويق شدم
اتفاق پنجم يه نفر شعر مورد علاقه ام رو مي خونه
اتفاق ششم يه نفر وارد مي شه جايي نيست مياد كنار ميز روبروي من مي شينه
اتفاق هفتم عاشق ميشم
با اين همه اتفاق از سر اتفاق زنده ام هنوز
به همين سادگي اگه هيچ اتفاقي رخ نمي داد من هم عاشق نمي شدم
چقدر پارامترهاي عشق دوستي محبت و .....نسبي هستند
همانقدر كه دور هستند اما نزديك به نظر مي
رسند و همانقدر كه نزديك هستند دور به نظر مي رسند
at September 24, 2005 9:34 AMچه راحت همه چیز بعضیا همه چیز رو عوض می کنن. چه راحت همه چیز رو فراموش می کنن و چه راحت چیزای دیگه ای رو به یاد می سپارن؛ این یعنی آدم هایی از جنس باد!
at September 24, 2005 6:25 PM
کامیار منم وقتایی که یادم باشه سعی می کنم شیرین ببینمش ولی اکثر اوقات یادم میره یا اصلا دلم نمی خواد.
شهروز جان یادمه یه جا می خوندم که همین سلسله اتفاقهاست که قشنگش می کنه. (فکر کنم تو یکی از کتابای میلان کوندرا بود.)
عصر ارتباطات سنگ بودن و ایستا بودن بهتره یا باد بودن و در تحرک بودن؟ البته اگه بشه اسم عادت کردن و هماهنگ شدن با شرایط رو بشه گذاشت باد بودن.
at September 26, 2005 4:11 PMman ke baram etefagh nayoftade kasi enghadr be kasi va baste besham chon in taghirate badesho doost nadaram.
at September 27, 2005 12:21 AMسمیه چان فکر نمی کنی تغییرات بعدشم می تونه قشنگ باشه؟ چه مثل کامیار شیرین ببینیمش و چه مثل من تلخ و شیرین. هرچند خود من هم بعید می دونم دیگه به کسی تا این حد وابسته بشم, انگار این شور بودن ها سن خاصی می خواد.
at September 27, 2005 1:31 AMcheghadr khobe ke adam az ehsasesh rahat sohbat kone va cheghadr bade ke adam bedoone ke ehsase khasi be kasi peida karde ke hame bahash mokhalefan va hata shayad khodesh cheghadr sakhte cheghadr sakhttare vaghti nemitooni rajebesh bakasi hata khodesh harf bezani pas chekhob ke aval az dide bere bad az yad
at December 22, 2005 11:44 PMسحرم !!!!!!!!!!!!!!!!
at May 16, 2006 4:24 PM